موی تای(تای بوکسینگ)

X

موی تای(تای بوکسینگ)

موی تای(تای بوکسینگ)


	شرحی کوتاه از ورزش موِي در زندگی . هر فرد باید از فکر و روانی سالم و بدنی بدنی تن درست بهره مند باشد که هنر ورزش موی تای علاوه بر رشد و پرورش فضائل اخلاقی هنر جویان . بر قدرت بدنی و شکیبایی می افزاید و توانمندیهای ذهنی پرورش مییابد و از سوی دیگر این ورزش در خدمت اخلاق و و ارزشهای اجتمایی همچون خود اتکایی. درستکاری . رعایت عدالت . تقویت روحیه همراه بامهر و فروتنی و احترام به حقوق و سنن اجتماعی و رعایت اصول اخلاقی است . موی تای هنر رزمی و روش دفاع از خود به وسیله اعضا بدن که همیشه با ادمی است و بشر به طور خدادادی از آن بهرهمند هستند که از نسلی دیگر منتقل می شود. موی تای ورزش رزمی و سنتی کشور تایلند است و قدمت آن با تاریخچه مردم کهن تایلند که قرنها پیش دو قبیله تای و موی . قبل از دوره بودا در سرزمین حاصلخیزی که در دو سمت رود ( هوانگ هو) و رود(یانگ تسه) در جنوب چین قرار داشت . سکنی گزیدند که برای زنده ماندن و حفظ خانواده. طایفه و ... همواره می جنگیدند که در آن زمان مورد حمله غیر بومیان و وحشیان قرار گرفتند و اموال خود را از دست دادند امید به زنده ماندن در چنین شرایطی و احساس تیاز به حفاظت از خود . این دو قبیله را به فکر انداخت تا با هم متحد شوند تا همراه اسلحه های موجود در ان زمان از قسمت های مختلف بدن نیز به عنوان ابزار تدافعی و تهاجمی در نبردهای تن به تن استفاده نمایند . بعد ها . طوایف تای و موی به صورت یک ملت مستقل با هم متحد گردیدند و هنر های دفاعی را در کتابچه های قوانین مبارزه ای چوپاسارت بنام روش های مبارزه ای موی تای نوشتن که بر پایه آن میتوانستند دشمنان خود را از صفحه نبرد بیرون برانند در آن گنجانده شد . اسلحه های طبیعی و خدادادی بشر مانند ضربات (دست) آرنج . زانو . پا که همیشه همراه آدمی است جایگزین سلاحهای واقعی گردد . ساق ها مانند چوبی بلند برای دفاع و ضربه زدن . بازوها بعنوان شمشیر های دو تایی برای دفاع . مشت ها برای خرد کردن و آرنج ها به عنوان ضربات نیزه و زانو ها همانند گرز برای ضربه زدن و دفاع کردن و پاها نیز بعنوان چاقو و تبر به کار گرفته شدند به این گونه هنر رزمی موی تای پدید آمد . و بعد ها موی تای یکی از مهارت های پادشاهان و جزء تمرینات نظامی سرزمین تایلند شد و رفته رفته بعنوان ورزش مسابقه ای و رقابتی زیر نظر کمیته ملی المپیک مورد توجه اقصی نقاط جهان قرار گرفت . و روز هفدهم مارس بعنوان روز موی تای در کشور تایلند نامگذاری شد که مسابقات جهانی آن حضور تمامی کشور های دنیا بصورت حرفه ای و آماتور برگزار میگردد . که کشور جمهوری اسلامی ایران رقیبی قدرتمند و در جایگاه برتر دنیا قرار دارد حال رشته ورزشی موی تای زیر نظر فدراسیون ورزشهای رزمی در کلیه استانها و شهرستان های فعال و نیمی از جمعیت جامعه ورزشی را در بر دارد و هر ساله مسابقات استانی . کشوری . المپیاد و انتخاباتی تیم ملی در رده های سنی مختلف ( نونهالان . نوجوانان . جوانان . بزرگسالان ) برگزار میشود و اعضای تیم ملی با پشت سر گذاشتن اردوهای آماده سازی به مسابقات برون مرزی اعزام میگردند. ایران در سالهای ۱۳۸۷ و ۱۳۸۸ موفق به کسب عنوان قهرمانی جهان نائل آمده است حال که استان همدان خود قطب ورزش موی تای کشور محسوب می شود مفتخر است تا عزیزان و فرزندان شما را در راستای قهرمانی در این رشته جذاب با ستانی در مدرسه آموزشی موی تای پرورش دهد . و فرهنگ و تمدن و آداب و رسوم ورزشی باستانی سایر ملت ها و زبان انگلیسی . تایلندی را تا حدی در بر گیرند و مهمتر اوقات فراغت خود را با برنامه های آموزشی سپری کنند . \|+\| نوشته شده توسط علی گیلاندوست در سه شنبه دوازدهم خرداد 1388 \|


	صحنه بوکس دانلود کلیپ \|+\| نوشته شده توسط علی گیلاندوست در چهارشنبه ششم خرداد 1388 \|


	صحنه بوکس 2 دانلود کلیپ \|+\| نوشته شده توسط علی گیلاندوست در چهارشنبه ششم خرداد 1388 \|


	کلیپ بوکس دانلود کلیپ \|+\| نوشته شده توسط علی گیلاندوست در چهارشنبه ششم خرداد 1388 \|


	دو کلیپ از مبارزات free fighting (مبارزه آزاد) فرمت 3gp دانلود 1.3MB فرمت wmv دانلود 3.4MB قسمت دوم: فرمت 3gp دانلود 2.5MB \|+\| نوشته شده توسط علی گیلاندوست در چهارشنبه ششم خرداد 1388 \|


	سنجش وزن \|+\| نوشته شده توسط علی گیلاندوست در سه شنبه پنجم خرداد 1388 \|


	هنر زیبای موی تای \|+\| نوشته شده توسط علی گیلاندوست در دوشنبه چهارم خرداد 1388 \|


	موي تاي - بوکس تايلندي ? (موي تاي - بوکس تايلندي ) ( موي تاي ) يکي از کار آمد ترين هنرهاي رزمي و روش دفاع از خود است که در آن به بهترين شکل از ضربه هاي مشت ، آرنج ، و زانو و پا استفاده مي شود . موي تاي يا به بياني ديگر ( بوکس تايلندي ) که در که در زبان انگليسي تاي بوکسينگ ناميده مي شود ، هنر رزمي و ملي کشور تايلند است و به عنوان بخش ضروري فرهنگ مردم تايلند از دوران کهن بر جاي مانده است و قدمت آن با تاريخچه قوم ( تاي ) آميخته شده است . قرنها پيش ، قبيله اي به نام ( تاي ) از سلطنت پادشاهي تاي مونگ يا تاي موآنگ قبل از دوره بودا در سرزمين حاصل خيزي که در دو سمت رود ( هوانگ هو ) و رود ( يانگ تسه ) در ( سچوان ) و ( هوپي )در جنوب چين قرار داشت ، سکني گزيدند که براي زنده ماندن و حفظ خانواده ، طايفه و ... همواره مي جنگيدند . در آن زمان مردم تاي مورد هجوم قرار گرفتند و به سمت جنوب مهاجرت کردند که در آنجا نيز مورد حمله غير بوميان و وحشيان قرار گرفتند و اموال خود را از دست دادند . اميد به زنده ماندن در چنين شرايطي و احساس نياز به حفاظت از خود، اين قبيله را به فکر انداخت تا همراه اسلحه هاي موجود در آن زمان از قسمت هاي مختلف بدن نيز به عنوان ابزار تدافعي و تهاجمي در نبردهاي تن به تن استفاده نمايند . بعدها ، طوايف ( تاي مونگ ) به صورت يک ملت مستقل با هم متحد گرديدند و در جنوب رودخانه مکونگ با تشکيل سرزميني مستقل براي دفاع از سرزمين و جلوگيري از تاخت و تاز دشمنان هنرهاي دفاعي را ابداع نمودند . روش هاي دفاع از خود و تاکتيک ها و استراتژي ها به شکل سيستماتيکي با سبک هاي ويژه در کتابچه هاي قوانين مبارزه اي چوپاسارت نوشته شده اند و تمام روش هاي مبارزه اي که بر پايه آن ميتوانستند دشمنان خود را از صحنه نبرد بيرون برانند در آن گنجانده شد . چوپاسارت نشان داد که چه گونه مي توان با شمشير ، چاقو ،نيزه، تبر و گرز و کلنگ جنگيد و اين قوانين به کتاب جنگجويان تبديل ، و مرجعي شد براي کساني که ميخواستند مهارتهاي مبارزه را بياموزند و با وجود لحظه ها ، رفته رفته اسلحه هاي طبيعي و خداداي بشر مانند ضربات مشت، آرنج ، زانو و پا که هميشه همراه آدمي است ، جايگزين سلاح هاي واقعي گردد . ساق ها مانند چوبي بلند براي دفاع و ضربه زدن ، بازوها به عنوان شمشيرهاي دوتايي براي دفاع کردن ، مشت ها براي خرد کردن و آرنج ها به عنوان ضربات نيزه ، زانوها همانند گرز براي ضربه زدن و دفاع کردن و پاها نيز به عنوان چاقو و تبر به کار گرفته شدند ، بدين گونه هر قسمت از بدن به عنوان مهارتي در مبارزه ، به يک سلاح تبديل شد و حالا يک هنر رزمي جديد يعني ( موي تاي ) پديد آمد \|+\| نوشته شده توسط علی گیلاندوست در دوشنبه چهارم خرداد 1388 \|


	تاریخچه موی تای ( موي تاي ) يکي از کار آمد ترين هنرهاي رزمي و روش دفاع از خود است که در آن به بهترين شکل از ضربه هاي مشت ، آرنج ، و زانو و پا استفاده مي شود . موي تاي يا به بياني ديگر ( بوکس تايلندي ) که در که در زبان انگليسي تاي بوکسينگ ناميده مي شود ، هنر رزمي و ملي کشور تايلند است و به عنوان بخش ضروري فرهنگ مردم تايلند از دوران کهن بر جاي مانده است و قدمت آن با تاريخچه قوم ( تاي ) آميخته شده است . قرنها پيش ، قبيله اي به نام ( تاي ) از سلطنت پادشاهي تاي مونگ يا تاي موآنگ قبل از دوره بودا در سرزمين حاصل خيزي که در دو سمت رود ( هوانگ هو ) و رود ( يانگ تسه ) در ( سچوان ) و ( هوپي )در جنوب چين قرار داشت ، سکني گزيدند که براي زنده ماندن و حفظ خانواده ، طايفه و ... همواره مي جنگيدند . در آن زمان مردم تاي مورد هجوم قرار گرفتند و به سمت جنوب مهاجرت کردند که در آنجا نيز مورد حمله غير بوميان و وحشيان قرار گرفتند و اموال خود را از دست دادند . اميد به زنده ماندن در چنين شرايطي و احساس نياز به حفاظت از خود، اين قبيله را به فکر انداخت تا همراه اسلحه هاي موجود در آن زمان از قسمت هاي مختلف بدن نيز به عنوان ابزار تدافعي و تهاجمي در نبردهاي تن به تن استفاده نمايند . بعدها ، طوايف ( تاي مونگ ) به صورت يک ملت مستقل با هم متحد گرديدند و در جنوب رودخانه مکونگ با تشکيل سرزميني مستقل براي دفاع از سرزمين و جلوگيري از تاخت و تاز دشمنان هنرهاي دفاعي را ابداع نمودند . روش هاي دفاع از خود و تاکتيک ها و استراتژي ها به شکل سيستماتيکي با سبک هاي ويژه در کتابچه هاي قوانين مبارزه اي چوپاسارت نوشته شده اند و تمام روش هاي مبارزه اي که بر پايه آن ميتوانستند دشمنان خود را از صحنه نبرد بيرون برانند در آن گنجانده شد . چوپاسارت نشان داد که چه گونه مي توان با شمشير ، چاقو ،نيزه، تبر و گرز و کلنگ جنگيد و اين قوانين به کتاب جنگجويان تبديل ، و مرجعي شد براي کساني که ميخواستند مهارتهاي مبارزه را بياموزند و با وجود لحظه ها ، رفته رفته اسلحه هاي طبيعي و خداداي بشر مانند ضربات مشت، آرنج ، زانو و پا که هميشه همراه آدمي است ، جايگزين سلاح هاي واقعي گردد . ساق ها مانند چوبي بلند براي دفاع و ضربه زدن ، بازوها به عنوان شمشيرهاي دوتايي براي دفاع کردن ، مشت ها براي خرد کردن و آرنج ها به عنوان ضربات نيزه ، زانوها همانند گرز براي ضربه زدن و دفاع کردن و پاها نيز به عنوان چاقو و تبر به کار گرفته شدند ، بدين گونه هر قسمت از بدن به عنوان مهارتي در مبارزه ، به يک سلاح تبديل شد و حالا يک هنر رزمي جديد يعني ( موي تاي ) پديد آمد. \|+\| نوشته شده توسط علی گیلاندوست در دوشنبه چهارم خرداد 1388 \|


	تعريف موي تاي بوکسينگ تاي بوکسينگ يا موي تاي يک هنر دفاع شخصي سنتي است. اين هنر رزمي با بوکس متفاوت است زيرا در مبارزه آن، پاها، آرنج ها، زانوان و همچنين ضربات مشت به يک اندازه به کار مي روند. بنابراين آن را مي توان به نوعي يک هنر رزمي آزاد به شمار آورد. در يک رقابت تاي بوکسينگ، پنج راند سه دقيقه اي وجود دارد که بين هر کدام از آنها دو دقيقه استراحت گذاشته مي شود. موي تاي در سال 1650 ميلادي و در زماني که پادشاه Naresuen، حاکم کشور Siam توسط افراد کشور Burmese اسير شد و براي آزادي خود پيشنهادي داد تا با دوازده نفر از قهرمانان رزمي کار اين کشور مبارزه کند و آنها را شکست دهد متولد گرديد. او با موفقيت، همه اين دوازده تن را شکست داد و تبديل به يک قهرمان ملي گرديد و از آن پس مردم کشور Thais با افتخار از اين قهرمان رزمي کار خود ياد مي کردند. اين هنر رزمي حتي در زمان صلح هم مورد تمرين و آموزش سربازان قرار مي گرفت و سربازان، بدون اسلحه با يکديگر مي جنگيدند و اين گونه خود را آماده نگاه مي داشتند. در آن زمان، قوانين خاصي براي مبارزه وجود نداشت؛ رزمي کاران وزن کشي نمي شدند و راندي در کار نبود. بوکسورها پابرهنه مبارزه مي کردند و مشت ها و بازوان خود را با طناب پوشانده و به طرز بسيار وحشيانه اي به يکديگر حمله مي کردند. متدهاي آموزشي بسيار گسترده و مختلف بود. مي توان گفت که ريشه تاي بوکسينگ را مي توان در فرامين بودا هم پيدا کرد. آئين Ram Muag يک آئين سنتي و روحي است که در آن اصول انجام نزد و قرباني براي خدايان، احترام به والدين و آموزگاران، دوست داشتن ديگران، شاه و وطن اجرا مي شود. در اين آئين و همچنين در هنگام مبارزات موسيقي نواخته مي شود که البته اخيراً فنون بوکس غربي نيز به تکنيک هاي مواي تاي راه پيدا کرده و متدهاي آموزشي و تاکتيک هاي موي تاي تحت تأثير فنون غربي قرار گرفته اند. در پنجاه سال اخير، موي تاي شهرت بيشتري پيدا کرده و دستکش هاي مخصوص، وزن کشي و راندهاي سه دقيقه اي در اين مسابقات لحاظ مي شود. به خاطر طبيعت خشن تر و تکنيک هاي زيباتر و موي تاي، مبارزان اين هنر رزمي از احترام بيشتري در بين طرفداران رشته هاي رزمي برخوردار هستند \|+\| نوشته شده توسط علی گیلاندوست در دوشنبه چهارم خرداد 1388 \|